من نه منم

یادداشت قبلی که با عنوان ((باور به آغاز ))درج شده بود را تغییر دادم ... در آن عکسی بود از احمدی نژاد که کلمه نه در کنار آن حک شده بود ... خب این انتخاب ما بود در زمانی که باید انتخاب می کردیم ... احساس کردم امروز دیگر نه به احمدی نژاد معنا ندارد که او امروز رئیس جمهور ایران است و هر چند با شائبه بسیار اما به هر حال رای مردم را گرفته است... با اینکه امروز هم من به افراطی گری نه می گویم ... ولی نمی توانم راضی شوم که مدافع دموکراسی باشم و به نتیجه دموکراسی نه بگویم فقط به دلیل که نتیجه چیزی نیست که من می خواستم ...  

باید دید چرا چنین شد و چرا مردم به نخبگان پشت کردند... وقت آن است ببینیم چگونه می شود بار دیگر اقبال مردم را به دست آورد...باید دید کجای کار غلط بود ...۳ تیر محکی بود بر آرمان ها و مهمتر از آن بر روش های ما ... چرا مردم مارا نخواستند... آرمان ها غلط بود یا روش ها... انتخابات حتی اگر نتیجه اش به ضرر آزادی خواهان باشد در دراز مدت به نفع آزادی خواهد بود... چون نشان می دهد چه روش هایی در رسیدن به آزادی بیشتر مفید است و اینکه زیر پوست جامعه چه خبر است ...آیا کسی به آزادی فکر می کند آیا کسی دغدغه آن را دارد ... به چه روشی و با چه گفتمانی می توان دموکراسی و حقوق بشر را به خواست حداکثر مردم بدل کرد... امروز مسئله این است ...ای کاش دوستانی که با شعار های حداکثری انتظارات را بالا بردند به آفت سرخوردگی دچار نشوند که در این شرایط سرخوردگی و ناامیدی نخبگان بدترین اتفاق ممکن است... به قول صاحبنظری که می گفت باید خود را در میان مردم ببرید و آرمان هایتان را معرفی کنید چرا که فردا روز مردمی که از شما روگرداندند با مشاهده ناتوانی طرف مقابل آماده اند که به سوی شما بازگردنند فقط کافی است فرصت ها را از دست ندهید و فکر خود را بشناسانید...

وقت آن است که حالا دیگر سکوت را بشکنیم ...

اين روز ها بحث و جدل ميان تحريمي ها و اصلاح طلبان پيشرو شدت گرفته كه من شخصا علاقه اي به آن ندارم نه اينكه از بحث كردن و دفاع از پرو‍ژه تحريم جا زده باشم چرا كه در بيشتر موارد سخنان دوستان متاسفانه آنقدر غير منطقي هست كه چندان زحمتي براي دفاع لازم نيست ... دوري ام از اين بحث ها بيشتر براي اين است كه در اين شرايط آن را لازم نمي دانم ...فقط این کوتاه را بگویم شکست پروژه تحریم نه از بابت راهیابی احمدی نژاد به دور دوم که از شرکت گسترده مردم ناشی شده ... اینکه احمدی نژاد بالا آمده چیزی نیست که تحریم به دنبال آن بود چرا که کسی فکر اینرا نمی کرد اما نباید شکست معین را هدیه تحریم دانست چرا که در واقع تحریمی صورت نگرفت و بیشتر مردم شرکت کردند ولی به کسی دیگر رای دادند در انتخابات های گذشته که اصلاح طلبی پیروز بود همین آرای احمدی نژاد و قالیباف و کروبی بود که برای خاتمی و برای مجلس ششم جمع شد ... پس باید دنبال دلیل بود که آرا چرا از دست رفت متهم کردن تحریمیان البته ساده ترین دلیل است اما آیا منطقی ترین هم هست؟؟...چرا نباید جریانات پرطرفدار هشت سال گذشته از میان 63 درصد شرکت کننده آمار بهتری کسب کند مشکل اصلاح طلبان، تحریم نبود مشکل در عدم درک نیاز های فوری تر مردم بود همان مشکلی که کم و بیش اهل تحریم هم واجد آن است، اما دریغ از آفت دیگر کشی که در فرهنگ سیاسی مان رسوخ کرده و باعث می شود به جای نگاه عمیق و انتقادی به خود مدام برای شکست هایمان دنبال مقصر بگردیم ...بگذريم.

جان كلام تحريم اين بود : دعوت از دوستان اصلاح طلب جهت طراحي و اجراي پروژه جامعه مدني و ايجاد خواست دموكراسي و ايجاد خواست حقوق بشر ... ما معتقديم تلاش هاي درون حكومتي قادر نبوده ( و در شرايط آرايش نيروهاي راست قادر هم نيست) كه اين مفاهيم را به خواست حداكثر مردم تبديل كند، كاركردش شايد بيشتر در ميان طبقات آگاه و تحصيلكرده جامعه بوده که دیدیم چقدر مردم عادی با این مفاهیم بیگانه اند و چقدر هنوز باید کار کرد ...

تا روزی دیگر اگر مردم مشکل معیشت داشتند اگر جوانانشان بیکار بودند اگر تورم کمرشان را شکسته بود به ماهی 50 هزار تومان پناه نبرند بلکه به قول یکی از دوستان بفهمند که حقوق بشر همان معیشت است همان چیزی است که اگر بیاید حداقل های زندگی را تامین خواهد کرد و با ارج نهادن به کرامت انسانی مانع از تن دادن به هر پستی جهت برآوردن نیاز های طبیعی آدم ها می شود... بدانند و ایمان بیاورند که چاره فساد اقتصادی افراط گرایی دینی و به زور مردم را از مواهب دنیایی دور کردن نیست بلکه چاره اش دموکراسی است که با شفاف سازی فضای مدیریت کلان مانع از سواستفاده از قدرت و رانت خواری و ثروت اندوزی است... این دموکراسی است که مردم را ناظر عملکرد حاکمان می کند تا نتوانند منافع ملی و دراز مدت را فدای منافع کوتاه مدت جناحی بکنند ...

با این وجود حالا که همه عزم کرده اند بر تنها روزنه فعالیت دموکراسی خواهانه... باید یادمان باشد چنانچه مردم این بار هشدار نخبگان را جدی گرفتند و هاشمی رئیس جمهور شد، تازه از فردای انتخابات کار آزادی خواهان شروع می شود و این بار دست روزگار مرز درون حکومتی و برون حکومتی را برداشته است و امید آنکه این حداقل برکتی که از 27 خرداد ناشی شد را جدی بگیریم و به جای تخریب هم به هدف مشترکمان بیاندیشیم.